nieuw en oude vrienden

Het werk in Gulariya is de laatste tijd druk druk druk. We zijn op dit moment bezig met het geven van beschermende begeleiding aan drie mensen die getuigen of anderzijds betrokken waren in een zaak dat zich afspeelde in het Bardiya National Park. Op 10 maart zijn twee volwassen vrouwen en een meisje van 12 jaar oud door het leger doodgeschoten in het park. De twee mannen die op dat moment bij hen waren konden wegkomen, maar later is een van hen gearresteerd. Het leger beweert dat alle personen die op dat moment in het park waren stropers zijn en het is de taak van het leger om het park tegen stropers te beschermen. Ook zeggen ze dat de stropers in bezit waren van wapens en alleen nadat het leger schoten hoorde hebben ze teruggeschoten uit zelfverdediging. Het leger zegt het te betreuren dan twee vrouwen en een kind zijn omgekomen. Alle slachtoffers in deze zaak behoren tot de Dalit bevolking, de laagste kaste in Nepal ookwel onraakbaren genaamd . Dalits worden nog steeds hevig gediscrimineerd in Nepal, zo mogen ze in vele delen van het land nog steeds niet van dezelfde watertap drinken als de hogere kasten of dezelfde tempel betreden. Dalit Feminist Uplift Organization (DAFUO) is een partner organisatie van PBI en heeft deze zaak onder de aandacht van het publiek gebracht. Er lijken veel haken en ogen aan deze zaak te zitten. Ten eerste kan je je afvragen waarom de vrouwen gedood zijn en de mannen weg konden komen. Ten tweede heeft het leger vlak na de gebeurtenis verschillende (tegenstrijdige) verklaringen gegeven en liet journalisten en mensenrechten verdedigers pas dagen later toe op de plaats van het incident. De betrokkenen zelf ontkennen dat ze stropers zijn. Er zijn verschillende onderzoeken gedaan door verschillende organisaties en de meesten hebben geconcludeerd dat er sprake was van excessief geweld door het leger. De getuigen hebben een zaak ingediend bij de politie tegen het leger. Op dit moment staan de getuigen onder grote druk van het leger om de zaak buiten de rechter om op te lossen, maar zoals je begrijpt willen mensenrechten organisaties dit voorkomen.

PBI is dus nu betrokken bij de bescherming van de getuigen. De eerste beschermende begeleiding die we in verband met deze zaak hebben gedaan was een twee daagse tocht naar het dorp waar de getuigen wonen. Samen met collega Raphael en onze vertaalster Savitri heb ik twee vrouwen van DAFUO begeleidt naar het dorp van de getuigen. De eerste dag vertrokken we ’s ochtends vanuit Gulariya en moesten eerst ongeveer 5 uur met de auto, vandaar gingen we te voet verder. Na twee uur lopen namen we een pauze bij een klein theehuis. Het bleek dat veel dorpsbewoners bij dit theehuis aanwezig waren en we besloten daar te blijven zodat de vrouwen van DAFUO ook met de dorpsbewoners kon praten. Ook bleek onze eindbestemming uit welteverstaan 1 huis te bestaan en was het beter om in het theehuis te overnachten. Wij vier vrouwen sliepen in een kamer met twee bedden en Raphael mocht op de bovenverdieping onder het rietendak slapen. Savitri wilde liever geen bed delen dus ging op de grond slapen, de andere twee vrouwen deelde een bed met een kip en haar kuikens onder het bed, ik sliep op het tweede bed. Ongeveer een uur nadat we waren gaan slapen maakte Savitri mij wakker en vroeg of ze toch mijn bed kon delen omdat ze bang geworden was voor slangen (niet onterecht), dus de rest van de nacht hebben ook wij een bed gedeeld.
De volgende ochtend begonnen we al om 5 uur met lopen naar onze plaats van bestemming. Het was goed dat we in het theehuis waren blijven slapen, want het was nog bijna 2 uur extra lopen, heuvel op. Na de vergadering van DAFUO met de getuigen zijn we terug naar het theehuis gelopen voor een kop thee en iets te eten. Vervolgens zijn we weer terug gelopen naar waar we de auto achter hadden moeten laten. Gelukkig hadden we nog wat tijd over om een dip in de rivier te nemen voor de lange rit terug naar huis.

Tijdens deze intense twee dagen zijn we goed bevriend geraakt met de vrouwen van DAFUO wat leidde tot een uitnodiging voor de DAFUO Nieuwjaars picknick. In Nepal is het gebruikelijk om het Nepalese Nieuwjaar (half April) met een picknick op nieuwjaarsdag in te luiden. Er was een grote bus gehuurd en om 8 uur ’s ochtends vertrok het PBI team samen met de medewerkers van DAFUO richting de rivier. Na zo’n twee uur rijden waren we bij de rivier aangekomen en werd er een goede plek uitgezocht waarbij het belangrijkste was waar er goed gekookt kon worden. In Nepal kan er niets gevierd worden zonder eten dus rijst, groenten, vlees, pannen en keukengerij werd uit de bus geladen en het koken kon beginnen. Het samen koken is dan ook meteen een groot onderdeel van de picknick. Wij hebben erg ons best gedaan om behulpzaam te zijn, maar vaker was het handiger om er gewoon voor te zorgen niet in de weg te staan. Opnieuw hebben we heerlijk in de rivier gezwommen. De mannen op een plek, de vrouwen op een andere plek met veel gespletter en gegiechel. De vrouwen hadden ongelofelijk veel vragen over hoe wij dingen doen in de landen waar we vandaan komen. Na het zwemmen was het eten klaar en konden we genieten van een heerlijke maaltijd met rijst en groenten en vlees voor de niet-vegetariërs. Na het eten zijn we naar de schaduw verhuisd omdat de zon hevig op ons in begon te branden. Op een fijne plek in de schaduw werd er gezongen en gedanst. Daarna nog een verkoelende duik in de rivier en terug naar huis. De stemming was geweldig, iedereen was uitgelaten en zelfs de hele terugweg in de bus bleef iedereen zingen en dansen (wat best een uitdaging is in een hobbelende bus). Een dag om nooit meer te vergeten.

Het was maar goed ook dat we zo’n fijne ontspannende dag vrij hadden gehad, want meteen daarna was er weer heel veel werk te doen. Vergaderen, plannen, beschermende begeleidingen van DAFUO en van de getuigen en daarnaast al het andere werk dat ook door blijft gaan.

En nu heb ik heerlijk een week vakantie die in het teken staat van het opzoeken van oude vrienden. Afgelopen weekend had ik al voormalig PBI collega’s Carlos en Sophie ontmoet in Nepalgunj waar Carlos tegenwoordig voor the VN werkt en Sophie op bezoek was. Sophie is ons vervolgens op komen zoeken in Gulariya en in weekend was ik samen met Sophie naar Dhanghadi afgereisd om voormalig collega en hele goede vriendin Jessica op te zoeken. Jessica werkt nu ook voor de VN. Het is geweldig om iedereen weer te zien, bij te kletsen en te horen waar iedereen nu mee bezig is. Op maandag ben ik naar Kathmandu gevlogen en heb nog meer oude vrienden opgezocht. Het leven in Gulariya bevalt me heel goed, maar het is ook fijn om weer een tijd in een stad te zijn en lekker brood te eten en pizza en chocolade cake en geen dagelijkse temperatuur van 42 graden celsius…..

Om de hele wereld even achter me te laten en niet meer over werk te dromen tijdens mijn vakantie ben ik ook voor twee dagen naar een Osho meditatie kamp geweest waar ik verschillende meditatie technieken heb ervaren in een mooie plek net buiten de Kathmandu vallei. Mijn plan was om voor een aantal dagen te blijven, maar door de politieke ontwikkelingen moest ik vandaag al terug in het PBI huis in Kathmandu zijn. Er is door de Maoïsten een staking uitgeroepen vanaf zondag voor onbepaalde tijd. De Maoïsten zullen ook zaterdag massaal demonstreren tegen de overheid. De coalitie is momenteel in een deadlock en niemand wil compromissen sluiten met als resultaat dat het onwaarschijnlijk is dat de nieuwe grondwet klaar zal zijn voor de dealdine van 28 Mei.