Nepal

Nepal is een republiek, de koning moet zijn koninklijk paleis zo snel mogelijk verlaten en de Maoïsten hebben nu legaal de macht over het land. In april zijn er tot ieders vreugde eerlijke verkiezingen geweest die de Maoïsten tot ieders verbazing met grote overwinning hebben gewonnen. De koning heeft zijn verlies gepakt en pakt nu zijn biezen. Hij heeft 15 dagen gekregen om te vertrekken en zal zich waarschijnlijk in een veiliger oord buiten Nepal gaan vestigen. Sinds de koning in begin 2006 de absolute macht greep is hij door nog maar weinig mensen geliefd in Nepal. Toen de Maoïsten en de Zeven-Partijen-Alliantie, een samenwerking tussen de gevestigde politieke partijen, na het vredesakkoord in november 2006 intern en met elkaar aan het kibbelen waren over het hoe nu verder, nam de populariteit van de koning wel weer wat toe. Hoeveel koningsgezinden er op dit moment nog zijn is moeilijk te zeggen, zij zullen zich in ieder geval voorlopig gedeisd houden.

De eerste daad van de nieuwe regering met de Maoïsten aan de leiding was het uitroepen van de Republiek. Of deze daad ook echt staatsrechtelijk verantwoord was verdiend nog wel een klein vraagtekentje. Uit de plaatselijke Engelstalige kranten heb ik begrepen dat op het moment van beslissen het parlement nog niet compleet was en dat er niet of nauwelijks ruimte was voor discussie. Maar dat het zou gebeuren stond al vast zodra de uitslagen van de verkiezing bekend waren, dus niemand die zich zal gaan beklagen over de manier waarop.

En nu? Nu is het afwachten wat de toekomst zal brengen.

Een ding dat wel zeker is, is dat er voorlopig nog voldoende werk te doen is voor PBI. De Maoïsten hebben na hun overwinning al snel publiekelijk verklaard dat ze geen kritiek op hun regering dulden en journalisten gewaarschuwd voorzichtig te zijn in wat ze publiceren. Dit is niet zo zeer gericht op de toekomst, maar des te meer op het verleden. Dit verleden is echter nog lang niet vergeten en al helemaal nog niet vergeven. De nieuwe regering wil het liefst met een schone lei beginnen en zonder terugblik werken aan de toekomst. Maar er zijn zoveel oude wonden die nog lang niet genezen zijn. Duizenden mensen zijn verdwenen, velen daarvan vermoord door het rebellenleger danwel het koninklijke leger. De families van deze mensen willen helemaal niet met een schone lei beginnen, zij willen weten wat er met hun naasten is gebeurd en willen dat de dader hiervoor gestraft zal worden. Daarnaast zijn er nog heel wat agendapunten waar aan gewerkt kan worden zoals vrouwenrechten, rechten voor minderheidsgroepen, de strijd tegen straffeloosheid en bescherming van mensenrechtenverdedigers. PBI is niet in de macht, en het is ook niet haar taak, om zelf op al deze onderwerpen aan het werk te gaan. Wat PBI wel doet is zoveel mogelijk proberen mensen die voor hun eigen rechten en die van anderen strijden, de ruimte te geven om dit te doen. PBI geeft hen bescherming zodat zij hun werk kunnen doen.

Net als de koning snel zal doen, heb ik mijn biezen gepakt en mijn vertrouwde paleisje aan de Van Tuyll verlaten. Ik ga echter niet in een of ander nieuw veilig oord luxueus mijn tijd uitzitten. Ik heb mijn luxe verlaten en ben in het diepe gesprongen. Nou ja, eigenlijk valt dat wel weer mee. Hier in het PBI huis is ook gewoon draadloos internet, warm water, elke dag wordt er lunch voor ons gekookt en het huis wordt voor ons schoongemaakt, dat is in sommige opzichten meer luxe dan ik verlaten heb. En zo diep is het water nou ook weer niet, met een 10-daagse training ben ik goed voorbereid op het werk dat ik hier ga doen. Nepal voelt door mijn twee eerdere bezoeken aan dit land heel vertrouwd.

Ik ben deze week in het team voor mijn oriëntatie. Maandag vertrek ik richting Darjeeling om daar Nepalees te gaan leren. Ik heb al redelijk wat opgestoken van mijn 10 lessen in Nederland, maar vijf weken intensieve les en mijn verblijf in een Nepalees-talig gastgezin zal er hopelijk voor zorgen dat als ik terug ben, ik mij ook daadwerkelijk verstaanbaar kan maken in het Nepalees. Voordat ik terug zal zijn bij het team ben ik eerst nog ruim drie weken in China, dus ik hoop dat ik dan niet alles alweer vergeten ben…

Mijn oriëntatieweek is tot nu toe heel relaxed, voor mij althans. Er is voor het team veel werk te doen. Omdat ik niet constant in de weg wil lopen heb ik ruim de tijd om gewoon wat rond te hangen in het huis, te observeren hoe het er hier allemaal aan toegaat, uit te rusten van mijn hectische week voor vertrek en om dit uitgebreide stuk te schrijven voor mijn weblog. Tussendoor wordt ik steeds door een van de andere teamgenoten geïnformeerd of allerlei soort zaken zoals dagtaken, weektaken, maandelijkse taken, de structuur van het Nepal project en waar het project nu allemaal mee bezig is. Omdat op dit moment de oudste lid van het team in januari begonnen is en de rest vanaf april gekomen is, is het team erg jong en nog vooral bezig met uitzoeken hoe het precies allemaal werkt. Het vorige team is zo goed als in zijn geheel in eind mei vertrokken. Dus hoewel er veel informatie overgedragen is, is het nieuwe team nog bezig met het vinden van een eigen routine. Dit zal heel anders zijn als ik over twee maanden terug ben om aan het echte werk te gaan beginnen.