Mijn laatste berichtje

Ik ben inmiddels al weer veilig terug in Nederland aangekomen, maar ik wil graag nog even over m’n laatste weken in Nepal vertellen.

Eind augustus ben ik op m’n laatste field trip geweest, samen met nieuwe vrijwilliger Daniel, die inmiddels natuurlijk helemaal niet nieuw meer is, maar dit was wel zijn eerste field trip voor PBI. We hadden een beetje een langzame start. Het was de bedoeling om op de maandag naar Janakpur, in het zuidoosten van Nepal te vliegen, maar aangekomen op het vliegveld in Kathmandu zeiden ze bij het inchecken (wat ze wel gewoon deden) dat de kans op een vlucht niet zo groot was omdat het vliegveld in Janakpur overstroomd was. Na een half uur wachten in de vertrekruimte van het vliegveld bleek er ook inderdaad geen vlucht naar Janakpur te zijn die dag. We hebben toen de tickets naar de dinsdag veranderd, maar de meneer die ons daarbij hielp vertelde dat het 2 jaar geleden ook gebeurd is, toen duurde het 9 dagen voordag het vliegveld weer vrij was. Je kan dus begrijpen dat we, terug in het PBI huis, naar alternatieven zijn gaan kijken om toch in Janakpur te komen. Dit was behoorlijk lastig omdat de omgeving van Janakpur nog meer overstroomd was dan de plaats zelf. De volgende ochtend toch maar voor de zekerheid het vliegveld gebeld of het misschien al opgelost zou zijn. Nepal kennende is die kans niet zo groot was onze gedachte. Ik was dan ook wel heel erg verbaasd toen de meneer aan de telefoon ‘ja’ zei. Ik heb het voor de zekerheid nog twee keer gevraagd in het Engels en in het Nepalees ‘Janapur vliegveld, gisteren overstroomd, vandaag open?!’ ‘Ja miss, vandaag open’. Dat was heel goed nieuws, Daniel en ik zijn meteen halsoverkop naar het vliegveld vertrokken, daar hebben we Geeta, onze fulltime vertaalster ontmoet en we konden zo in het vliegtuig stappen op weg naar Janakpur. Zo heeft Nepal mij toch weer kunnen verassen. En dat je natte voeten krijgt bij het verlaten van het vliegveld kunnen we ze dan wel weer vergeven.

De trip naar Janakpur zelf was ook heel goed. We hebben daar onze partnerorganisatie Advocacy Forum (AF) ontmoet. Dit was voor mij de tweede keer dat ik in het kantoor van AF in Janakpur heb bezocht. Ze hebben daar eigenlijk helemaal geen grote problemen om het werk te doen, maar het is heel goed om zo af en toe ‘gewoon’ langs te komen. Dit vergroot het vertrouwen en zo kunnen we laten zien dat ze op ons kunnen rekenen als ze ons in de toekomst wel echt nodig hebben. Ook onderhouden we zo onze contacten met de politie en andere lokale autoriteiten. En we hebben Women Rehabilitation Centre (WOREC) en Conflict Victims’ Society for Justice (CVSJ) ontmoet, dat zijn organisaties waar we nauw mee samenwerken in Kathmandu en dus ook altijd hun kantoren in de districten bezoeken om te kijken hoe de situatie daar is. De vergadering met CVSJ was wel een beetje lastig omdat ze toch vaak verwachten dat je als westerling al hun problemen komt oplossen. Ze begonnen meteen hun verhalen te vertellen, over wat er tijdens het conflict gebeurd is en daarna, heel nare verhalen. Toch heb ik ze moeten onderbreken om uit te leggen dat we heel erg met ze mee voelen en zelfs nooit kunnen bevatten wat een ellende ze meegemaakt hebben, maar dat we geen valse hoop willen scheppen. PBI kan helaas niet al deze problemen oplossen, het is uiteindelijk de Nepalese regering die de veranderingen moet maken. Wij kunnen er wel voor zorgen dat de organisatie zelf haar werk kan doen met zo min mogelijk bedreiging of tegenwerkingen. Het duurde even voordat deze boodschap ook overgekomen was, mensen denken toch vaak dat onze witte gezichten al hun problemen op kunnen lossen. Ze hebben hun verhalen dan ook al aan zoveel witte gezichten verteld, maar er is nog niets veranderd. Aan het eind van de vergadering bleken ze het toch wel heel erg te waarderen dat we eerlijk zijn geweest en geen valse verwachtingen hebben willen scheppen. Zo’n vergadering is best lastig want natuurlijk zou ik graag al hun problemen op willen lossen en dan moet je ze toch vertellen dat dat niet op korte termijn gaat gebeuren.

Terug in Kathmandu waren we alweer in het midden van de volgende oriëntatie van nieuwe vrijwilligers. Elise (Frankrijk) en Fredrik (Noorwegen) hebben hun talencursus afgerond en zijn begonnen bij PBI. In mei en juni heb ik in Kathmandu met hulp van mijn collegaatjes Krystal en Jessica heel hard aan het oriëntatie programma voor de nieuwe vrijwilligers gewerkt want er was inmiddels behoorlijk wat veranderd binnen PBI. Gedurende het jaar dat ik bij PBI ben geweest zijn we veel meer systematisch aan het werk gegaan. We hebben een strategisch werkplan gemaakt dat elke maand bijgewerkt wordt zodat we beter kunnen plannen (blijft ook daarna nog lastig in Nepal), we hebben een goed systeem opgezet voor de nieuwsvergaring en politieke analyse en we hebben natuurlijk een tweede kantoor geopend. De oriëntatie moest daar natuurlijk aan aangepast worden.

Carlos, waarmee ik tegelijkertijd ben begonnen is 1,5 week voor mij terug naar Spanje vertrokken. Dat was best verdrietig omdat ik met hem natuurlijk het langst samengewerkt heb. De avond daarvoor hadden we een heel leuk afscheidsetentje in een echt Nepalees restaurantje en zijn daarna uit geweest in Kathmandu. Mijn laatste week heb ik vakantie genomen om bij te komen van al het harde werk en om me voor te bereiden om weer naar huis te gaan. Ik ben met Jessica voor 4 dagen in Chitwan geweest om weer paard te rijden en de prachtige zonsondergang te zien bij de rivier. Ik ben ook nog 3 dagen in Pokhara geweest om te relaxen, souvenirtjes te kopen en een beetje langs het meer te wandelen. Ik ben al minstens 4 keer in Pokhara geweest, dus alle toeristische dingen had ik al gezien. Helaas was het bewolkt dus heb ik geen sneeuwtoppen kunnen zien.

Op de zaterdag heb ik ook nog een afscheidsfeestje gehad, op mijn verzoek door Jessica georganiseerd. Dat was ontzettend leuk, een mooie manier om afscheid van Nepal te nemen. De laatste dagen natuurlijk inpakken en laatste dingen kopen, m’n kamer netjes achterlaten en toen was het echt tijd om te vertrekken.

Ik ben heel blij dat ik na 15 maanden weer terug in Nederland ben om al m’n familie en vrienden weer te kunnen zien, maar ik zal Nepal wel missen hoor!

Heel erg bedankt iedereen voor het lezen van mijn verhalen en alle leuke berichtjes.

Groetjes Emma

Namaste!