In Darjeeling aangekomen

Carlos en ik begonnen bijna te denken dat er soort van 'PBI test' voor ons gaande was hier in India....Hoe zouden ze hier op reageren?

Zoals ik in mijn vorige bericht zei, waren Carlos en ik inmiddels samen gestrand in Siliguri omdat er een staking gaande was in Darjeeling. Een deel van de bewoners van Darjeeling, de Nepalese Gorkha's, willen meer onafhankelijkheid voor de regio. Door alles te sluiten zetten ze de overheid onder druk om te gaan onderhandelen, de overheid van India verdient namelijk veel geld in deze regio door het exporteren van (ja inderdaad) Darjeeling thee.
Op donderdag werd de staking (bandh) in Darjeeling stopgezet voor 60 uur, zodat mensen eten en andere benodigdheden in konden slaan.
De inwoners van Siliguri zijn tegen meer onafhankelijkheid in Darjeeling, dus als een reactie op de tijdelijke opening van Darjeeling, was er vanaf donderdagochtend een staking in Siliguri. Dit om de mensen uit Darjeeling te beletten om alle benodigdheden in te slaan.
Wel raar om in een stad te zijn waar alles gesloten was. Gelukkig hadden we al een hotelkamer en waren er een paar restaurants via de achterdeur nog wel bereikbaar.

Na veel gepraat met andere gestrande toeristen, de eigenaar van ons hotel en zelfs met de verkeerspolitie in Siliguri kwamen we te weten hoe toch Siliguri te verlaten voordat Darjeeling weer op slot zou gaan. Zo zijn we dus vrijdagochtend om 5 uur 's ochtends uit ons hotel vertrokken, hebben een riksja genomen(die zich tot 6 uur nog wel werkend op straat durven te vertonen voordat mensen komen controleren of iedereen zich wel aan de staking houdt) om uit Siliguri te vertrekken. Een paar kilometer verderop waren we buiten het stakingsgebied van Siliguri en konden we ineens heel makkelijk een taxi krijgen naar Darjeeling. In Darjeeling werden we opgewacht door onze Nepalese lerares (godzijdank er is overal mobiele telefoon).

De dag voordat we Siliguri verlieten lazen we in de krant dat er zelfs wat gevechten geweest zijn tussen Nepalezen en Indiers in Siliguri aan de andere kant van de stad. gelukkig hebben we hier zelf niets van meegekregen.

Nu hebben Carlos en ik allebei ons eigen gastgezin. Ook onze lerares is in een gastgezin. We hebben vanochtend onze eerste les gehad bij haar op de kamer. We hebben geleerd hoe je de toilet (zo'n gat in de grond zonder wc papier...) moet gebruiken en hoe je met je handen moet eten. Op het eerste gezicht lijkt dat allemaal een beetje vies, maar eigenlijk hebben ze juist hele strikte regels wat betreft hygiene. Zo moeten je linker- en rechterhand na allebei de bezigheden duidelijk gescheiden blijven als je ze niet net met zeep hebt gewassen. En zodra je je hand in je mond hebt gestoken is het Jhulo, is het vies, en mag je er niets anders meer mee aanraken.

Vandaag is de laatste dag dat Darjeeling open is voordat de staking weer begint voor een onbepaalde tijd. Het is hier dus nu een drukte van jewelste omdat iedereen eten enzo aan het bunkeren is. Mensen kijken ons een beetje vreemd aan omdat alle toeristen Darjeeling inmiddels verlaten hebben vanwege de staking. Maar omdat wij hier niet zijn als toeristen, maar om serieus Nepalees te studeren en in een gastgezin verblijven is er voor ons geen enkel probleem. De lerares en mijn gastgezin zijn ontzettend aardig, dus ik denk dat het een leuke tijd gaat worden de komende vijf weken.

Van maandag t/m vrijdag hebben we 4 uur les in de ochtend. De middagen en de weekenden hebben we vrij om de omgeving te verkennen (helaas is de regentijd al begonnen dus is het vooral regen en wolken..), om met iedereen te kletsen en onze opgedane kennis in het Nepalees in praktijk te brengen en om ons huiswerk te maken.