Het einde komt in zicht

Het einde komt in zicht. Dit zal een van mijn laatste berichten zijn. Oorspronkelijk zou mijn contract met PBI Nepal tot 14 augustus zijn, maar op verzoek heb ik mijn contract met een maand verlengd om meer overlap te hebben met de nieuwe vrijwilligers. Mijn contract eindigt nu dus 14 september. Het is wel een raar gevoel, ik ben al begonnen met veel dingen af te maken en over te dragen want aankomende week ga ik samen met nieuwe vrijwilliger Daniel op een field trip naar Janakpur, in the Zuidoosten van Nepal, en daarna hebben we alweer een nieuwe week van oriëntatie voor de volgende twee nieuwe vrijwilligers. Ik begin er naar uit te kijken om weer naar Nederland te gaan om mijn familie en vrienden te zien na 15 maanden weggeweest te zijn. Aan de andere kant zal ik ook veel dingen hier achter moeten laten. Het werk voor PBI Nepal is niet altijd even makkelijk, het werk is erg onregelmatig en de werkdruk is constant hoog. Daarnaast zijn we een non-hiërarchische en consensus gebaseerde organisatie, dat heeft heel veel voordelen, maar is soms ook frustrerend want alle beslissingen nemen veel tijd in beslag en het geeft soms interne spanningen in het team en in de organisatie in z’n geheel. Toch heb ik nog steeds heel veel plezier in het werk, het geeft zoveel voldoening om dat kleine beetje verschil te kunnen maken voor mensen die zo hard voor hun eigen land werken. En iedereen binnen het PBI Nepal zijn vrienden voor het leven geworden, mensen die ik nooit meer zal vergeten en hopelijk ook na PBI nog heel veel contact mee zal houden.

Krystal heeft het PBI team inmiddels verlaten en is terug in Amerika. We hebben in stijl afscheid van haar genomen. Ze heeft inmiddels plaats gemaakt voor vier nieuwe vrijwilliger. Ellis (NL), Irantzu (Spanje), Iona (UK) en Daniel (Australië ) hebben hun oriëntatie voltooit en zijn vol aan de bak. Ellis en Irantzu werken in het team in het mid-westen, in Gulariya en Iona en Daniel werken in het team in Kathmandu. En met meer mensen kunnen we meer werk doen, dus we hebben hard aan onze werkplannen gewerkt en zoveel mogelijk vooruit gepland, nou ja, zover het dan mogelijk is om te plannen in Nepal.

In het mid-westen heeft het werk van onze partners een aantal weken stilgelegen omdat iedereen in de rijstvelden aan het werk is en omdat het te veel regende om te reizen.…. Dat gaf ons de gelegenheid om weer met de twee teams samen te komen en veel uitstaande zaken face to face met elkaar te bespreken. Het was een uitputtende week van heel veel interne vergaderingen en een vol PBI huis in Kathmandu. Nu we aan het uitbreiden zijn, zijn er in totaal 9 mensen, in plaats van de 4/5 van de afgelopen maanden. Het was een heel vruchtbare week met veel goede strategische uitkomsten en een goede gelegenheid om (extra) binding te scheppen tussen KTM en MidWest team en nieuwe en oude vrijwilligers. Op de laatste dag zijn we met z’n allen naar het zwembad gegaan in een hotel hier in de buurt en hebben samen, in de regen, weer helemaal kunnen relaxen van de drukke week.

Tot mijn grote vreugde heb ik toch nog de gelegenheid gehad om het PBI huis in Gulariya te bezoeken. Technisch gezien had ik niet zo heel veel redenen om een bezoek aan Gulariya te brengen, maar ik zou het toch wel heel erg jammer gevonden hebben om Nepal te verlaten en nooit ons tweede kantoor gezien te hebben… Dus twee weken geleden ben ik voor 2 volle dagen in Gulariya geweest. We hadden 3 dagen gepland, maar (het zal ook niet zo zijn) op de maandag was er een transport staking en was het niet mogelijk om van het vliegveld in Nepalgunj naar Gulariya te reizen. Ik heb mijn vlucht dus met een dag uitgesteld en ben op de dinsdag naar Nepalgunj gevlogen. Daar werd ik opgehaald door bijna het hele MW team. We hebben het grootste deel van de dag boodschappen voor het nieuwe huis in Gulariya gedaan. Veel is al klaar, maar er moesten nog dingen zoals extra gordijnen en lakens gekocht worden. De woensdag heb ik geholpen met een aantal interne zaken en hebben we veel dingen besproken, zoals hoe we de communicatie tussen de twee teams zo optimaal mogelijk kunnen maken. Het huis is geweldig en het was fantastisch om met m’n eigen ogen te zien dat we nu naast Kathmandu een tweede volledig draaiend kantoor hebben. En het heeft ook wel wat om ’s ochtend een grote slapende stier voor de poort te vinden, wel wat anders dan in Kathmandu. Donderdag ochtend was het alweer tijd om terug naar Kathmandu te gaan, want daar gaat het werk ook gewoon door.

Een andere goede ontwikkeling is dat we inmiddels twee fulltime vertalers hebben. Nisith werkt als sinds een aantal maanden fulltime in Gulariya en sinds afgelopen week hebben we ook een fulltime vertaalster in Kathmandu. Dit zal ons werk een stuk makkelijk maken want tot nu toe moesten we altijd voor een field trip een beschikbare vertaler vinden, met wisselende ervaringen.

Zo vol als het huis in Kathmandu was tijdens het bezoek van het MW team, zo leeg was het afgelopen week. Jessica en Iona waren op een field trip dus ik was voor een aantal dagen alleen met Daniel in het huis. Maar donderdag is Raphael aangekomen, hij gaat zondag aan z’n talencursus beginnen en vandaag komen nieuwe vrijwilligers Elise en Frederik aan. Zij hebben hun talencursus in Darjeeling gedaan en beginnen maandag aan hun oriëntatie. Het PBI huis is dus nooit lang leeg!